Home

Welcome!

Καλωσήρθατε!

Добро пожаловать!



                 

Σελίδα Γιώργου Λεονάρδου

 


ΣΟΦΙΑ ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΙΝΑ

Από το Βυζάντιο στη Ρωσία

 2008 



ISBN 978-960-14-1836-0      Σελίδες  381

ΕΚΔΟΤΙΚΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ "ΝΕΑ ΣΥΝΟΡΑ – Α.Α. ΛΙΒΑΝΗΣ"  









Στους ανά τους αιώνες πατροπαράδοτους και συγγενικούς δεσμούς Ελλήνων και Ρώσων αναφέρεται το τελευταίο ιστορικό μυθιστόρημα «Τσαρίτσα Σοφία» του μπεστσελλερίστα συγγραφέα και εξπέρ στο είδος αυτό μυθιστορήματος, συγγραφέα Γιώργου Λεονάρδου, ο οποίος έχει συγγράψει μέχρι σήμερα δέκα ιστορικά μυθιστορήματα για την παλαιολόγεια εποχή, τα οποία βρήκαν ευρύτατη αγοραστική ανταπόκριση τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό που κυκλοφόρησαν.

Από τον ελληνικό Μυστρά στην Καθολική Ρώμη, κι από εκεί στην μεσαιωνική Μόσχα, η πορεία της Ζωής-Σοφίας Παλαιολογίνας καθρεφτίζει την κατάρρευση ενός πολιτισμού και την ανατολή ενός καινούργιου. Κληρονόμος των αυτοκρατορικών τίτλων της Δεύτερης Ρώμης, της κατακτημένης πια Κωνσταντινούπολης, η τολμηρή πριγκίπισσα του Βυζαντίου κατορθώνει να ξεφύγει από τις μηχανορραφίες του Βατικανού για να δημιουργήσει, σαν γυναίκα του Ιβάν του 3ου, το μεγαλείο της Τρίτης Ρώμης, της αναδυόμενης δηλαδή Ρωσικής Αυτοκρατορίας.  Η πρώτη Τσαρίνα της ρωσικής Ιστορίας, η ορκισμένη αντίπαλος των Τουρκομογγόλων  Τατάρων,  που μέχρι τις ημέρες της καταδυνάστευαν τα εδάφη της Ρωσίας, ζωντανεύει μέσα από τις σελίδες  του καινούργιου ιστορικού μυθιστορήματος του Γιώργου Λεονάρδου. Και μας φέρνει σε επαφή με πτυχές της ιστορίας που ελάχιστοι γνώριζαν.

Ιστορική πραγματεία, αγωνιώδες θρίλερ, ξύπνημα μνήμης για την πραγματική δύναμη της Ορθοδοξίας, αλλά και της Ρωσίας, το καινούργιο βιβλίο του Γ. Λεονάρδου εισβάλει με δύναμη ηλεκτρικού σιδηροδρόμου στο χώρο της ιστορικής συνειδητοποίησης.

Το ιστορικό μυθιστόρημα «Σοφία Παλαιολογίνα» αναφέρεται διεξοδικά και λεπτομερέστατα στην ιστορία της ανάπτυξης των σχέσεων μεταξύ των αυτοκρατόρων του Βυζαντίου και των τότε ηγεμόνων της χώρας των Ρως, που επισφραγίσθηκαν με το γάμο της Ζωής-Σοφίας Παλαιολογίνας, ανιψιάς του τελευταίου Βυζαντινού αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, που έπεσε στα τείχη της Πόλης υπερασπίζοντάς την από τους Οθωμανούς επιδρομείς, με τον Ιβάν τον 3ο, τον Μέγα, που ήταν απόγονος και αυτός της θρυλικής οικογένειας των Ρούρικ, ο οποίος κατόρθωσε με τη συμπαράσταση και την παρότρυνση της Ελληνίδας συζύγου του, να αποτινάξει τον ταταρικό ζυγό και να συνενώσει τα διάσπαρτα πριγκιπάτα και ηγεμονίες της χώρας του σε ένα μεγάλο και ισχυρό κράτος – πρόγονο της σημερινής Ρωσίας. Συγχρόνως να επιτύχει το κράτος του να καταστεί διάδοχος της κατακτημένης και διαλυμένης πια άλλοτε Ανατολικής Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Και όλα αυτά λόγω του γάμου του με τη Σοφία Παλαιολογίνα, μοναδικής κληρονόμου της Βυζαντινής αυτοκρατορίας υιοθετώντας έτσι και τα σύμβολά της, όπως τον δικέφαλο αετό και την ισχύ στον τότε Ορθόδοξο θρησκευτικό κόσμο, ανακηρύσσοντάς την σε «Τρίτη Ρώμη», μετά την αρχική Ρώμη και την Κωνσταντίνου Πόλη. 

Με αναφορές στο βυζαντινό Μυστρά, το ιστορικό αυτό μυθιστόρημα ξεκινά από τη Ρώμη όπου μεγάλωσε η Ζωή Παλαιολογίνα και με κάθε λεπτομέρεια αναφέρεται στα του συνοικεσίου που διέπλεξαν ο Έλληνας άλλοτε Ορθόδοξος, και στη συνέχεια Καθολικός, καρδινάλιος Βησσαρίων και μια σειρά ποντίφικων, τελευταίος εκ των οποίων ήταν ο πάπας Σίξτος ο 4ος, προκειμένου η Ζωή να παντρευτεί τον πρίγκιπα Ιβάν 3ο, τότε ηγεμόνα της Μοσχοβίας, προκειμένου η Ζωή να μεταστρέψει τους Ρώσους στο Καθολικό δόγμα.

Όμως η Ζωή, με το που πάτησε το πόδι της στη «γη των Ρως», ξύπνησε μέσα της η πατροπαράδοτη Ορθοδοξία του Βυζαντίου, και συμπεριφέρθηκε ως Ορθόδοξη, ενώ συγχρόνως με το γάμο της, άλλαξε και το όνομά της σε Σοφία, κατά τα βυζαντινά πρότυπα, αφού οι Ρώσοι θεωρούσαν το όνομα Ζωή ως Καθολικό.

Από εκεί και πέρα ο Ιβάν με τη συμπαράσταση και την έντονη παρακίνηση της Σοφίας – «δεν σε παντρεύτηκα για να είμαι υπόδουλη των άπιστων Τατάρων», του γκρίνιαζε συνεχώς – κατόρθωσε να απωθήσει και να εξουδετερώσει την ταταρική κυριαρχία πάνω στο ρωσικό λαό, ιδιαίτερα μετά την «αναίμακτη» αναμέτρηση στο ποταμό Ούγκρα, και να καταστήσει το κράτος του κυρίαρχο και ισχυρό, όπως άρμοζε στο ρωσικό λαό. Για το λόγο αυτό, αλλά και για την εν γένει πολιτική του και τον πατριωτισμό του ο Ιβάν 3ος επονομάστηκε και Μέγας και ήταν ο πρώτος που πήρε την αναγνώριση αυτή πριν τον Μεγάλο Πέτρο και τη Μεγάλη Αικατερίνη.

Εγγονός του Ιβάν και της Σοφίας ήταν ο «Ιβάν ο Τρομερός».


Send mail to Webmaster: leonardos.george@hotmail.com if problems arise with this site. Copyright © 2005 George Leonardos gleonardos@hol.gr